“Ulë me babën tem n’fund” nga Fatbardh Kqiku
Jam ulë përballë nji grumbulli çarçafësh t’bardhë. Brenda tyne shtrihet nji burrë që ende merr frymë. Nji tren i lodhun m’ka pru prej Berlinit n’këtë dhomë spitali n’jug t’Gjermanisë. Disa ditë ma herët, motra m’ka thirrë me m’thanë që kësaj here s’ka me mjaftu. Baba jonë po vdes.
Osht vonë. Motra jem, e vetmja tjetër që ka mbetë n’dhomë, e shikon edhe thotë: Si n’dor t’zotit. Duket sikur osht n’dor t’Zotit. Sikur çka ka me ardhë ma tutje ka dalë tashmo përtej çkado që na mujna me prekë.
Nji trishtim m’vjen mrena. Normal që po. Baba jem u diagnostiku me nji sëmundje t’randë qe tri vjet. Qysh atëherë, kemi jetu mrena nji shprese t’kujdesshme. Ajo ka ecë ngadalë, prej nji kontrolle te tjetra, prej nji analize te tjetra. Nji ide e kohës. Diçka që ndoshta ende kishte me ardhë mas kësaj. Tash, tu u ulë këtu, po e ndjej sa e brishtë ka qenë gjithmonë ajo shpresë. Sa lehtë hollohet. Sa qetë zhduket. Po m’vjen me dalë prej dhomës, jo pse du me ikë, po pse me qëndru këtu osht si me nejtë n’buzë t’diçkaje që ende s’di qysh me e kalu.
Nji infermiere hyn, i kontrollon monitorët, pastaj m’pyet për babën tem. Hezitoj veç pak. Fjalët veçse janë aty.
Baba jem ka qenë aktivist politik. Me ardhjen n’pushtet t’Sllobodan Millosheviqit, ai u bo gjithnji e ma shumë cak i milicisë serbe.
Këtë fjali e kam thanë plot herë. Shoqnisë. T’njohunve. Shkarazi, rreth tavolinave, n’dhoma që s’kanë qenë t’miat. Kam msu me e thanë qetë, pa e theksu. Nji fjali që zakonisht e kryn punën e vet edhe s’lyp kurgjo mbrapsht. Veç tash, ulë këtu, ajo fjali s’po kalon ma n’t’njejtën mënyrë. Historia e Kosovës, jeta n’të cilën ai u shty qysh n’fillim, po mblidhet qetë n’gojën teme edhe s’po don me kalu.
Për mu, shumë sene kanë qenë normale. Ka qenë normale që baba jem u torturu. Normale që u shty n’klasën punëtore. Normale që diskriminimi n’Gjermani ia ka formësu ditët. Po aq normale ka qenë heshtja e tij. Tërheqja. Mënyra qysh fjalët e lanë dalëngadalë. Zbrazja e tij n’diasporë. Edhe u bo normale mes nesh mos me lypë shumë prej njani-tjetrit. Mos me ngulë kambë. Mos me u ndalë gjatë. Kemi msu me u taku me kujdes, t’lodhun po ende n’kambë. S’e kemi ranu njani-tjetrin. Jemi munu mos me u bo barrë n’jetën e tjetrit. Kjo ka qenë monedha jonë. Edhe pse rëndesa gjithmonë ka qenë aty, tu notu mes nesh, e pathanun.
Jam ulë përballë çarçafëve. Ata po ngrihen rreth tij si nji mur mbrojtës, nji pengesë e fundit prej gjithçkaje tjetër që ende mundet me e prekë. Sikur bota, me krejt fjalitë e saj t’papërfundume, me u ndalë n’buzë t’tyne. Tu i pa, po mendoj për krejt çka s’e ka kalu kurrë atë mur mes nesh. Për fjalët që kanë mbetë aty ku kanë qenë. Për bisedat që janë sillë rreth nesh, po kurrë s’kanë hi tamam n’dhomë. Për momentet kur gati kemi folë, gati jemi kthy ka njani-tjetri, gati kemi mbrri n’t’njejtin vend.
Kur po mendoj për krejt çka kam pasë me i thanë, s’po e mendoj nji rrëfim t’vetëm, as nji t’vërtetë t’vetme. Po e mendoj nji jetë me korrigjime t’vogla. Sqarime që s’kanë ndodhë kurrë. Versione t’vetes që i kam rregullu vazhdimisht n’praninë e tij. Tregime që i kam thjeshtu. Heshtje që i kam zgjedhë pse m’u kanë dokë ma t’lehta me i bartë. Kisha mujtë tash, n’këto orë t’fundit, me i mbledhë krejt edhe me ia qitë përpara. Me folë shpejt. Me u ni ma n’fund.
Kisha mujtë me i thanë babës tem që jam gej.
Kisha mujtë me ia përmendë rrenat që ia kam thanë.
Kisha mujtë me ngulë kambë që kjo ka randësi.
Po tu u kon ulë këtu, po e ndjej çka kishin me u bo këto fjalë. Kishin me shku drejt tij pa kthim. Me mbrri pa u taku. Pa kundërpërgjigje. Pa atë vajtje-ardhje t’qetë që e bon fjalën diçka t’përbashkët. Edhe e di që s’du që takimi jonë i fundit me marrë atë formë. Jo pse m’vjen marre. Po pse ky burrë ka kalu prej nji katastrofe n’tjetrën, prej nji pafuqie n’nji tjetër. Na kemi meritu diçka t’ndërsjelltë. Edhe tash. Me e duru njani-tjetrin. Me mbetë ma shumë se veç nji drejtim.
Edhe me këtë kuptim, e di çka me bo. Jo si vendim, po si nji siguri që m’vjen n’trup. Ia çoj çarçafët edhe ia marr dorën. E falënderoj për çka m’ka dhanë. Po mendoj për tavolinën e rrumbullakët n’banesën tonë, për cepat e saj t’mprehtë. I them që kam me mendu për të sa herë që ulem aty. Që kisha pasë qejf me i harxhu ata cepa me bërryla, tu u mbështetë mbi ta, tu folë, tu kërku, tu msu qysh me qëndru.
Po vajtoj për çka s’mujna me e rregullu ma. Po nuk e kthej gojën teme n’armë kundër nji burri që s’mundet ma me u mbrojtë. As edhe nji herë tjetër n’jetën e tij.
